Ο κίνδυνος από την υγιειονομική δικτατορία, είναι κοινός! [Του Γιάννη Ζωγράφου]

 

 

Γραφει ο Γιαννης Ζωγράφος

Μέχρι την εμφάνιση του covid στην παγκόσμια σκηνή, που άλλαξε πολλά δεδομένα, ο καθένας  μπορούσε εύκολα να υποστηρίξει ό,τι ήθελε, πατώντας πάνω σε κοινές παραδοχές τις οποίες κανένας δεν  έμπαινε στον κόπο να  αμφισβητήσει γιατί «έβρισκε τοίχο».  Για παράδειγμα πως «οι αριστεροί παλεύουν για τον λαό ενώ οι δεξιοί για το χρήμα», πως «η Εκκλησία αποτελεί έναν δημοφιλή  θεσμό», πως «πρέπει να γίνονται αποδεκτά όσα λένε οι τεχνοκράτες και οι ειδικοί»  πως «οι πολιτικοί είναι όλοι ίδιοι» και άλλα τέτοια κοινότυπα.

Αν έκανε ένα  καλό αυτή η άσκηση κοινωνικής μηχανικής με αφορμή τον ιό, ήταν ότι άλλαξε όλα τα παραπάνω.

Τώρα πλέον ακόμα και ο τελευταίος χαζοβιόλης έχει υποψιαστεί ότι ίσως, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι όπως του τα έλεγαν. Ότι «κοινές παραδοχές» δεν υπάρχουν και ότι αν υπάρχουν, δεν είναι εκείνες που ήξερε.

Πολλές από τις «νέες» παραδοχές (που στην ουσία δεν είναι νέες αλλά τώρα τις κατανόησαν οι αδαείς και οι απολιτίκ) αποτελούσαν τον θεμέλιο λίθο της δικής μας κοσμοθεωρίας, όσων αυτοπροσδιορίζονται δηλαδή ως πατριώτες.

Ξέραμε για παράδειγμα ότι η αριστερά δεν είχε καμία σχέση με όσα η ίδια διακήρυττε επί δεκαετίες και ότι ήταν μονίμως προσκολλημένη στην εξουσία, τρεφόταν και έτρεφε αυτήν. Ξέραμε ότι ανέκαθεν χρηματοδοτείτο από σκοτεινά κέντρα, από ΜΚΟ, από το Δημόσιο αλλά και από συγκεκριμένους καπιταλιστές έχοντας ως σκοπό την εξαπάτηση των ηλιθίων και τον πλουτισμό των εκλεκτών της. Ξέραμε ότι η «δεξιά» αν ήθελε να παραμείνει στην εξουσία έπρεπε να κάνει παραχωρήσεις στη διεφθαρμένη κάστα της αριστεράς και κυρίως να μην την αμφισβητεί και να την ταίζει.
Μέχρι εκεί, καλά.

Ακόμα και εμείς όμως, χρειάστηκε να μάθουμε πράγματα που νομίζαμε ότι ξέραμε, αλλά είχαμε εξαπατηθεί. Γνωρίζαμε για παράδειγμα ότι η Ιεραρχία της Εκκλησίας αποτελείτο στη μεγάλη της πλειοψηφία από  υποκριτές θεομπαίχτες, αλλά δεν ξέραμε τον ακριβή αριθμό τους. Τώρα τον ξέρουμε. Γνωρίζαμε ότι συγκεκριμένοι ιερείς συνήθιζαν  να «κάνουν υποταγή» στους τραγόμορφους διεφθαρμένους  επισκόπους τους, αλλά δεν ξέραμε τις απειλές και τους εκβιασμούς που τους οδηγούσαν σε αυτή, τώρα το ξέρουμε.

Εντύπωση όμως προκαλεί το γεγονός ότι ο ιός, φώτισε και κάποιες «κρυφές γωνιές» που θα έμεναν για πάντα στο σκοτάδι, αν δεν εμφανιζόταν. Εξηγούμαι: Το γεγονός ότι ένα ικανό μέρος της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς τάσσεται με την ίδια σφοδρότητα κατά του υποχρεωτικού εμβολιασμού (και με την ίδια ΑΚΡΙΒΩΣ ρητορική) όπως εμείς, είναι χαρακτηριστικό. Θα περίμενε κανείς ότι οι κύκλοι που τρέφουν αυτόν τον χώρο , θα είχαν συμφέρον στην ακριβώς αντίθετη πλευρά, αυτή των φαρμακοβιομηχανιών, όπως κάνει για παράδειγμα η κατεστημένη αριστερά (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και κλώνοι τους) . Και όμως δεν συμβαίνει. Υπάρχουν πλείστα αριστερά κινήματα, γκρουπ, ομάδες και υποομάδες στον ευρύτερο αναρχικό χώρο ή πέριξ αυτού που θεωρούν ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός είναι ένα παιχνίδι εξουσίας μεταξύ του «μεγάλου αδελφού» και των δουλοπαροίκων, στους οποίους όλοι μετατρεπόμαστε αν το επιτρέψουμε να συμβεί. Όπου «μεγάλος αδελφός» η εκάστοτε πολιτική εξουσία, όπως εκφράζεται από την ελίτ που αναδεικνύεται στην  «δημοκρατία».

Αν αυτή δεν είναι πατριωτική ανάλυση, με την έννοια που εμείς αποδίδουμε στη λέξη, τι άλλο είναι; (αν κάποιος υποστηρίξει ότι οι βάσεις αυτής της ανάλυσης είναι μαρξιστική, κανένα πρόβλημα, εφόσον καταλήγει στο ίδιο αποτέλεσμα)

Δεν θα τα χαλάσουμε στην ορολογία. Το συμπέρασμα είναι κοινό και ας διαφέρει η ανάγνωσή του. Η υποταγή σε μια «κανονικότητα» που απαιτεί υγειονομικό πιστοποιητικό για την άσκηση θεμελιωδών ατομικών ελευθεριών, δεν μπορεί να είναι «δημοκρατική» και δεν μπορεί να επιβάλλεται με νόμους, όποιος και να τους ψηφίζει, όση «πλειοψηφία» και αν έχει. Πόσο μάλλον αν δεν έχει τίποτα, σε επίπεδο κοινωνίας.

Η υποχώρηση των ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων που μεθοδεύεται συστηματικά από τη ΝΔ και το πολιτικό κατεστημένο έναντι ενός «κοινού αόρατου εχθρού» αποτελεί μπούρδα μεγατόνων, ανάλογη των ναζιστικών εμεσμάτων περί «αρείας φυλής» και των σταλινικών αποβλήτων περί «εσωτερικού εχθρού».

Με τα μαθηματικά δεν ήμουν ποτέ καλός αλλά νομίζω αν η απάντηση σε μια εξίσωση είναι η ίδια, τότε όσοι έλυσαν την άσκηση, έστω και αν χρησιμοποίησαν διαφορετική μέθοδο, περνάνε το μάθημα...

Γιάννης Ζωγράφος

Δικηγόρος- ΜΔΕ Ποινικού Δικαίου  

*[Σ.τ.Δ. Σκεφθειτε τωρα να βγει και να μας πει ο κ. Αδωνις Γεωργιαδης, οτι τα κανουν ολα για το καλο μας, αφου οι εμβολιασμενοι δεν κολλανε!]