Η μαύρη Ευρώπη

Το αφροασιατικό συνονθύλευμα που βλέπετε στη φωτό εδώ από πάνου, είναι η εθνική Γαλλίας, που συμμετέχει στο μουντιάλ του 2018!

Προσωπικώς και αν ήμουν Γάλλος θα τους είχα γραμμένους στ' αρχίδια μου.  Να κι αν έχαναν - να, κι αν κέρδιζαν. Και θα λογάριαζα ως εθνική ντροπή, να βαστάει τη Γαλλική σημαία ένας μαύρος, ασχέτως αν ο άνθρωπος αυτός ήξερε δέκα καντάρια μπάλα παραπάνω από όλους τους γνήσιους λευκούς Ευρωπαίους.
Ας πήγαινε να παίξει στο Τιμπουκτού και τότε θα τον χειροκροτούσα κιόλας......  

Στο κάτω-κάτω για να λες ότι "είσαι με μια ομάδα", κάτι θα πρέπει να εκπροσωπεί για σένα αυτή η ομάδα.
Θες τη γειτονιά σου, θες την πόλη σου, θες την πατρίδα σου - πάντως κάτις από σένα, που θα είναι εγγεγραμμένο στη συλλογική σου ταυτότητα. Και "είσαι μαζί της", γιατί είναι ένα κομμάτι της ζωής σου, της μνήμης σου, του πολιτισμού σου, της κουλτούρας σου.

Δεν γίνεται παραδείγματος χάριν να λες ότι "είσαι Γκυζιακός", όπως ήμουν εγώ πριν από 2 δεκαετίες αλλά σημερα να κατεβαίνει ο Γκυζιακός στα γήπεδα με 9 Αλβανούς παίκτες, 3 μαύρους και καμιά δεκαριά πολωνοβούλγαρους.
Αυτό δεν είναι Γκυζιακός.
Είναι η κινούμενη προπαγάνδα της νεοταξίτικης πολυπολιτισμικότητας...

Να τον χέσω λοιπόν και τον "Γκυζιακό" και τους αλβανοκογκολέζους του κι ας φτάσει να παίζει και στην άλφα εθνική, μαζί με τους μαύρους των πρασινοκοκινοκίτρινων αλαφουζομαρινάκηδων.
Τι δουλειά εχω εγώ, ένας γνήσιος Γκυζιώτης με τους λαθρέποικους από τα Τίρανα;   
Νομιζω;

 Για δε ρε έναν απόγονο του Μοντεσκιέ!

 Θα τρίζουν τα κόκαλα του Ρουσσώ ρε πούστη μου

Η συγκεκριμένη εθνική Γαλλίας δεν εκπροσωπεί τίποτα. Ούτε τους αφροασιάτες, ούτε φυσικά τους Γάλλους, ασχέτως αν πρόκειται για απογόνους των Κελτών, των Φράγκων, των Αλσατών, των Νορμανδών, των Γαλατών ή ότι άλλη βαρβαρική φυλή θελεις...

Όλες αυτές οι παλιές βαρβαρικές ορδές όμως ήσαν φυλετικά συγγενικές μεταξύ τους και όπως εξελίχθηκαν στο χωνευτήρι της Ευρωπαϊκής ιστορίας, μετά την πτώση του φεουδαρχισμού και την ανάδυση των πρώτων Ευρωπαϊκών βασιλείων [προπλάσματα των κατοπινών εθνών/κρατών] συγγένεψαν και πολιτισμικά.
    
Η Γαλλία του Λουδοβίκου 14ου αποτελούνταν ήδη στο μεγαλύτερο μέρος της από πρώην βαρβάρους, που είχαν όμως ακολουθήσει τη χεγκελιανή διαλεκτική εξέλιξη, από την ορδή στη φυλή, από τη φυλή στο γένος και από το γένος στο έθνος.
Το περίφημο "το κράτος είμαι εγώ" του βασιλιά Ήλιου, σηματοδοτούσε με τον πιο ριζικό τρόπο, το πέρασμα από την εποχή της φεουδαρχίας, στην εποχή των εθνών/κρατών, που στα πρώτα ιστορικά τους  βήματα, συσπειρώθηκαν γύρω από τους βασιλείς τους [τους εξολοθρευτές των ισχυρών ευγενών/γαιοκτημόνων του μεσαίωνα]

Η εμφάνιση της αστικής δημοκρατίας, ως αποτέλεσμα του διαφωτισμού, σήμαινε με τη σειρά της, το πέρασμα από τη εποχή των βασιλέων, στην εποχή των αυτοκρατοριών και της βιομηχανικής επανάστασης. Η "Μασσαλιώτις", ο σημερνός εθνικός ύμνος των Γάλλων δεν ήταν άλλο από το τραγούδι των περίφημων "ξεβράκωτων", των μικροαστών επαναστατών δηλαδή του 19ου αιώνα, που θα έχτιζαν μια νέα περίοδο στην διαδικασία της Ευρωπαϊκής διαλεκτικής εξέλιξης.

Ε λοιπόν είναι τουλάχιστον παράλογο να βλέπεις ουγκαντέζους, κογκολέζους, αλγερίνους, μαυριτανούς και δεν συμμαζεύεται να παπαγαλίζουν τη Μασσαλιώτιδα, τη στιγμη που αυτό το "εθνικό τραγούδι" δεν σημαίνει τίποτε για δαύτους.
Δεν συμμετείχαν στο πέρασμα από τη φεουδαρχία στην βασιλεία, δεν ήσαν παρόντες στο πέρασμα από τη βασιλεία στην αυτοκρατορία, δεν είχαν καμία σχέση με τον Μεγάλο Ευρωπαϊκό Πόλεμο του 20ου αιώνα, μέσω του οποίου προσπάθησαν να αναδυθούν τα έθνη/κράτη, μέσα από τα ερείπια των αυτοκρατοριών.

Η παράδοση, η κουλτούρα, η ιστορία, η συλλογική μνήμη των λευκών Ευρωπαίων, όπως οι Γάλλοι είναι εντελώς ξένη προς όλους αυτούς τους αφρικάνους, τους ασιάτες ή τους καυκάσιους, που σήμερα, σε μία θλιβερή παράσταση με χειραγωγούμενους θεατές, παπαγαλίζουν τους εθνικούς ύμνους μας, με δανεικές λέξεις.

Όχι μόνο δεν εκπροσωπούν την εθνική Γαλλίας αλλά είναι η ντροπή και η κατάντια μιας άλλοτε μεγάλης Ευρωπαϊκής χώρας, που βρίσκονταν στην πολιτιστική, πνευματική, πολιτική και κοινωνική πρωτοπορία του κόσμου του λευκού ανθρώπου.        

 Η εθνικη Αγγλιας του 2018.

Για δε ρε κατι λορδοι από την υποσαχάρεια Αφρική.

Αλλά να μου πεις, όταν η γριά-βασίλισσα μπάζει στο παλατάκι της ημιαραπίνες του Χολυγουντ, 

τι να περιμένεις;

Α ρε κατακαημένε Ριχάρδε Λεοντοκαρδε. Τζάμπα πλακωνόσουν με τον Σαλαντίν.

Ορίστε, τώρα σου κατσικώθηκαν μερικά εκατομμύρια Σαλαντίν στο πικαντίλυ 

κι άειντε εσύ μετά, να μιλάς για το στέμμα των Τυδώρ...
Τragik, my dear

Ανωτέρω, η εθνική Αγγλίας του 2018!

Σαν να λέμε ένας "Γκυζιακός", στον οποίο παίζουν Φαληριώτες, Γλυφαδιώτες, Μαρουσιώτες, Χαλανδριώτες και αλβανοκογκολέζοι.
Τι σκατά Γκυζιακός θα ήταν ετούτος και ποιον Γκυζιώτη θα εκπροσωπούσε;

Θα μου πεις τώρα, ότι οι αραπάδες [έτσι τους αποκαλούσε ο Μακρυγιάννης] μπορεί να παίζουν φοβερή μπάλλα.
Ε, και;
Δηλαδή αν φέρναμε τον Μέσι στον Γκυζιακό και ανεβαίναμε κατευθείαν τρεις κατηγορίες, θα είχε καμια σημασία, για εμάς τους Γκυζιώτες;
Ο πρωταθλητισμός μετράει ή ο αθλητισμός;

Εξόν και αν φαντασιωνόμαστε ότι οι γκόμενες του Play-Boy με τις οποίες τον παίζαμε στη εφηβεία, είναι το ίδιο πράγμα με τις πραγματικές γυναίκες μας! Και θεωρούμε τους εαυτούς μας τους απόλυτους εραστές, επειδή [στη φαντασία μας] "πηδούσαμε" την Ιρίνα Σάικς.
Ε, άλλο τόσο άρρωστο είναι να λέμε παραδείγματος χάριν ότι εμείς οι Έλληνες έχουμε φοβερή ομάδα μπάσκετ, επειδή παίζει σ' αυτην ο Ατετοκούμπο!

Η εθνικη Ελβετίας του 2018

Εδώ να δειτε τι γινεται!

Μέσα στους τιμπουκτοκογκολέζους παίζουνε και Αλβανοί!

Θα τρίζουν τα κόκαλα του Γουλιέλμου Τέλου, ρε πούστη μου

[και σιγά μην ξέρουν αυτοί ποιος ηταν ο Γουλιελμος Τελλος]

Αλλά δεν χρειάζεται να πάτε μακριά για να καταλάβετε πόσο βαθιά είναι η σήψη του Ευρωπαϊκού πολιτισμού και πόσο μας αξίζει τελικά να εκπροσωπούν τα έθνη μας, οι αφροασιάτες λαθρέποικοι.
Αρκεί να συλλογιστείτε ότι η Ευρώπη των αρχών του 20ου αιώνα, που  αναμφισβήτητα φορούσε το στέμμα της παγκόσμιας διανόησης, δεν έχει να παρουσιάσει σήμερα ούτε έναν [μα, ούτε έναν ρε γαμώτο] στοχαστή, επιστήμονα ή καλλιτέχνη, που αληθινά να θεωρείται ο Μεγάλος του Καιρού του.

Σε μία ήπειρο όπου λίγες δεκαετίες πριν ήκμαζαν ο Κίρκεγκααρντ, ο Χάιντεγκερ, ο Φρόυντ, ο Παστερ, ο Αϊνστάιν, ο Χάιζεμπεργκ, ο Βαν Γκονγκ, ο Ραβέλ, η Εντιθ Πιαφ ή ο Ταρκόφσκι, σήμερα οι μάζες των λευκών Ευρωπαίων παρακολουθούν μαζικά τη βυζοβίζιον της Φουρέιρα.
Ε λοιπόν, πως να μην εκπροσωπούνται τα Ευρωπαϊκά έθνη, από αφροασιάτες ποδοσφαιριστές;
Στη θέση της Ευρώπης αναδύεται πλέον μια Μαύρη Ευρώπη, με ένα μαύρο μέλλον στην ιστορία του παγκόσμιου πολιτισμου, αφού τέτοιο της αξίζει.   
 
Η μαύρη Ευρώπη δεν είναι μαύρη απλώς επειδή γιόμισε λαθροεισβολείς και λαθρέποικους [που τώρα κάμει αμάν να τους ξωπετάξει, πασάροντας τους στους πρόθυμους ηλίθιους της πρώην Ελλάδας].   
Η μαύρη Ευρώπη  είναι η μαύρη εικόνα ενός κόσμου που καταρρέει, όπως κατέρρευσε καποτε η Ρωμη. Και θα έχουμε μπροστά μας έναν νέο μεσαίωνα, μέχρι να αναγεννηθεί πάλι από τις στάχτες του και κάτω από τη μύτη των νέων βαρβάρων, ο Φοίνικας του Λευκού ανθρώπου και του πολιτισμού του... 

Αυτός τώρα μοστράρεται για Βέλγος. 

Δεν ξέρω όμως αν πρόκειται για Βαλώνο ή για Φλαμανδό Βέλγο. 

Αν και το πιθανότερο είναι ότι δεν έχει ιδέα, 

ούτε ποιοι ήσαν οι Φλαμανδοί, ούτε ποιοι ησαν οι Βαλώνοι. 

Όπως και οι Βανδαλοι που ισοπεδωσαν καποτε τη Ρωμη, δεν ειχαν ιδεα τι ηταν το Καπιτωλιο 

και τι ρολο επαιζαν οι χηνες του...

Α, ρε κατακαημένη Μαύρη Ευρώπη.

Λεηλατείσαι και δεν το έχεις παρει ειδηση...Λευτέρης Πανούσης