Ο αντιρατσιστικός νόμος είναι το μανιφέστο των καπιταλιστών

Τον Μάιο του 1866 ο Καρλ Μαρξ έλαβε μια επιστολή από την ομοσπονδία ραφτεργατων του Λονδίνου, όπου του ανέφεραν τους φόβους τους, για την οργανωμένη εισροή εξαθλιωμένων εργατών, από άλλες χώρες της Ευρώπης. Οι καπιταλιστές με τη συνέργεια των πολιτικών υφιστάμενων τους (που συχνά αυτοπροσδιορίζονται ως "λαϊκές κυβερνήσεις") έμπαζαν λάθρα στην Αγγλία στίφη πεινασμένων ανθρώπων, έτοιμους να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη για ένα πιάτο νερόβραστα όσπρια.

Άμεση συνέπεια αυτής της συνωμοσίας των αφεντικών θα ήταν ο εξευτελισμός του μεροκάματου και των συνθηκών εργασίας γι αυτό και οι ραφτεργάτες ζητούσαν από τον Μαρξ, να λάβει θέση στο μέγα ζήτημα της λαθρομετανάστευσης αλλά και της ασύδοτης εισροής "νόμιμων" ξένων εργατών, που πολύ εύκολα μπορούσαν να επιτύχουν οι πολιτικοί εργολάβοι των αφεντικών.  
Ο Μαρξ έγραψε τότε το κείμενο: "Μια προειδοποίηση", που το υιοθέτησε η Α' κομμουνιστική διεθνής και δημοσιεύθηκε στις κυριότερες γερμανικές και αγγλικές εφημερίδες.

Οι ραφτεργάτες του Λονδίνου ήσαν οι πρώτοι λευκοί Ευρωπαίοι που υποψιάστηκαν τον θανάσιμο κίνδυνο της λαθρομετανάστευσης και ο Καρλ Μαρξ, ο πρώτος στοχαστής που τον εξέφρασε και τον τεκμηρίωσε, στη γλώσσα της κοινωνιολογίας.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, ο Καρλ Μαρξ έγραφε στην "Προειδοποίηση"

• Σκοπός της εισαγωγής ξένων εργατών είναι η διατήρηση της δουλείας και η ακύρωση όλων των διεκδικήσεων των ντόπιων εργατών για μισθούς και συνθήκες εργασίας.
• Ο μετανάστης ανταγωνίζεται τον ντόπιο εργάτη και σιγά σιγά αναγάγει το μεροκάματο στο δικό του επίπεδο. Είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο του κεφαλαίου.
• Η μετανάστευση διαιρεί την εργατική τάξη της χώρας υποδοχής σε τόσα εχθρικά στρατόπεδα όσες και οι εθνοφυλετικές ομάδες διότι η κάθε μία καταλαβαίνει μόνο τον εαυτό της. Έτσι αναστέλλεται η εργατική επανάσταση και διαιωνίζεται η καπιταλιστική κυριαρχία
• Η λαθρομετανάστευση χρησιμοποιείται αφ’ ενός ως απεργοσπαστικός μηχανισμός αφ’ ετέρου με τον εργατικό υπερπληθυσμό – πλεόνασμα που δημιουργεί ρίχνει το επίπεδο ζωής σε κατάσταση δουλοπάροικου.
• Η Α’ Διεθνής Ένωση Εργατών έβαλε πρακτικά τέλος στις μεθοδεύσεις των βιομηχάνων και υποχρέωνε τα συνδικάτα να διώχνουν τους ξένους εργάτες πίσω στις χώρες τους με το πρώτο καράβι.
• Οι μεταναστευτικοί νόμοι είναι τα μανιφέστα των εργοστασιαρχών.

Οδός δραχμής

Θα περίμενε λοιπόν κανείς, ότι οι πρώτοι που θα εξεγείρονταν εναντίον των οικονομικών μεταναστών, που πέρασαν λάθρα τα βόρεια σύνορα μας, στη δεκαετία του 90, αμέσως μετά την πτώση του τείχους, θα ήταν τα αριστερά κόμματα και προπάντων το ΚΚΕ, που έχουν κάμει παντιέρα τους την προστασία της εργατικής τάξης.
Συνέβη όμως ακριβώς το αντίθετο!

Τα στίφη μαλιστα των Αλβανών, των Ρουμάνων, των Μολδαβών, των Ουκρανών, των Γεωργιανών και δεν συμμαζεύεται, που "προτίμησαν τη χώρα μας" στη δεκαετία του 90, δεν είχαν καν την ανόητη δικαιολογία ότι προσπαθούσαν να ξεφύγουν από κάποια εμπόλεμη ζώνη. Οι μόνοι δε, που ενδεχομένως να είχαν αυτή τη δικαιολογία, όπως οι Σέρβοι ή οι Βόσνιοι πολιορκημένοι, όχι μόνο δεν μετανάστευσαν αλλά έμειναν στην πατρίδα τους να πολεμήσουν.

Οι ορδές που πλάκωσαν εδώ, στην πρώτη φάση του λαθρεποικισμού ήσαν ξεκάθαρα οικονομικοί μετανάστες που κυνηγούσαν το ευρωπαϊκό όνειρο ή τυχοδιώκτες, που αναζητούσαν πλιάτσικο και εύκολο σεξ.
Ήταν λοιπόν μαθηματικώς βεβαιο ότι η λαθρομετανάστευση θα εξευτέλιζε την αξία της εργασίας και πως οι σημαντικότερες κατακτήσεις της εργατικής τάξης, από τον καιρό του Σικάγου μέχρι σήμερα, θα πήγαιναν περίπατο.
Όπως κι έγινε.
Και δεν χρειάζονταν να πας μακριά για να το καταλάβεις αυτό.
Το είχε προβλέψει ο Μαρξ, από τον 19ο αιώνα!

Τα αριστερά κόμματα και κομματίδια, παρά τις "προειδοποιήσεις" του Μεγάλου τους καθοδηγητή, έγιναν οι καλύτεροι υποστηριχτές των νεοταξιτών καπιταλιστών, στην προσπάθεια τους να εισάγουν φτηνά εργατικά χέρια για τις επιχειρήσεις τους και φτηνή φρέσκια σάρκα για τα μπουρδέλα τους.
Ακριβώς όπως οι χαχόλοι του ΚΚΕ παρατάχτηκαν μπροστά στο κυνοβούλιο, για να το προστατεύσουν από την οργή του πλήθους, έτσι και οι ινστρούχτορες όλων των αριστερών συμμοριών, από τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ίσαμε τους λαφαζανίστας και τους ζωίστας, δεν έκαμαν και δεν κάμουν άλλο, παρά να διαχειρίζονται εργολαβικά τον οργανωμένο λαθρεποικισμό, που φυσικά κάμει καλό μοναχά στους παγκόσμιους νονούς.

Η ροζ συμμορία των συριζαίων μάλιστα κατόρθωσε να εξασφαλίσει την μακροημέρευση της στην εξουσία, πείθοντας τους μπιλτενμπεργκεράδες και τους τριλατεράδες κάπο της, ότι θα διαχειριστεί καλύτερα από κάθε άλλον τις ορδές των αφροασιατών, που περνάνε λάθρα τα σύνορα μας, κάθε λεπτό της ώρας...  

Ένα καλό ερώτημα βεβαίως είναι το γιατί οι αριστεροί πολιτικοί συμμορίτες αποφάσισαν να παίξουν το χαρτί των αφεντικών και να βάνουν τη μεταναστολαγνεία πάνω-πάνω στην πολιτική τους ατζέντα, ενώ είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι η λαθρομετανάστευση είναι η αρχή του τέλους της εργατικής τάξης.
Μια πρώτη ερμηνεία είναι ότι οι κόκκινοι συμμορίτες ενδεχομένως να πίστευαν ότι θα μπορούσαν να προσεταιριστούν τους αλλοδαπούς εργάτες, στρατολογώντας τους στα τάγματα των χαχόλων τους.
Κάτι αντίστοιχο είχανε πετύχει άλωστε εν μέρει, όταν έψησαν τους Έλληνες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, να ενταχθούν στην Αριστερά.
Δεν υπολόγισαν όμως δύο βασικές  συνθήκες.

Πρώτον οι οικονομικοί μετανάστες που προέρχονταν από τις χώρες του πρωην υπαρκτου σοσιαλισμού, ακούνε για "αριστερά" και βγάζουνε σπυράκια!
Δεύτερον η νέα γενιά λαθρεποίκων είναι σχεδόν στο σύνολο της μουσουλμάνοι, που δεν πρόκειται ποτε να βάνουν τον ινστρούχτορα πιο πανω από τον Ιμάμη.
Γι αυτό και οι προσπάθειες τους να προσελκύσουν τις μαζες των λαθρομεταναστών, πήγανε στον βρόντο.

Πέραν όμως από τους ευσεβείς πόθους της αριστεράς, να διευρυνει το εκλογικό της κοπάδι, υπάρχει και η ωμή πραγματικότητα του πλούτου, των οφίτσιων και των μιζών, που μοιράζουν απλόχερα τα αφεντικά, ώστε να βρίσκουν πρόθυμους ηλίθιους σε κάθε χώρα, που θα τους κάμουν τη δουλειά.
Κι όπως φάνηκε τώρα που αρπάξανε την εξουσία, ο πάσα ένας αριστερός έτρωγε και τρώει με δέκα μασέλες, από τα ευρωδολάρια, που ακουμπάνε στις ΜΚΟ και στα αφανή κογκλάβια της "αλληλεγγυης", οι σόρος και οι ρότσιλντς.

Εν ολίγοις, η αριστερά αποδείχθηκε ο καλύτερος σύμμαχος των αφεντικών και μάλιστα συχνά αποδείχνεται και καπιταλιστικότερη των καπιταλιστών.
Δεν είναι διόλου περίεργο λοιπόν, που ο αντιρατσιστικός νόμος αποτελεί δικό της δημιούργημα, παρότι ψηφίστηκε, σχεδόν από το σύνολο των καθεστωτικών συμμοριτών.

Για να υπάρχει απόλυτος έλεγχος των μαζών και δη της εργατικής τάξης, που εξαθλιώνεται διαρκώς, δεν φτάνει μοναχά η τηλεόραση και τα άλλα ΜΜΕ. Εδώ οι κόκκινοι συμμορίτες έχασαν περισσότερο από τη μισή εκλογική τους δύναμη σε εργατουπόλεις όπως το Πέραμα ή η Νίκαια, από απελπισμένους εργάτες που πήγανε στη Χρυσή Αυγή, παρά τις λυσαλέες χρυσαυγιάδες των καθεστωτικών παπαγάλων.
Είναι συνεπώς φανερό ότι στον καθημερινό προπαγανδιστικό  βομβαρδισμό του πόπολου, από τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα, θα έπρεπε να προστεθεί και ένα ακόμα πολύ ισχυρό όπλο, ελέγχου των μαζών.
Κι αυτό δεν ήταν άλλο από το παραδοσιακό και αλάνθαστο υπερόπλο του Τρόμου, που φιμώνει και αιχμαλωτίζει τους ανθρώπους, από την εποχή του Καλιγούλα μέχρι σήμερα.

Ο αντιρατσιστικός νόμος είναι η "τελική λύση" των αφεντικών, για να εξαφανίσουν κάθε ελεύθερη φωνή και να υποτάξουν την εργατική τάξη, ώστε να δεχτεί αδιαμαρτύρητα την αντικατάσταση της από σλαβοαφροασιατικές μάζες.
Εκεί όπου δεν πιάνει η προπαγάνδα, το ψεύδος, η διπλολαλιά, η στρεψοδικία, η άμεση βία ή η οικονομική ασφυξία, των καθεστωτικών εργολάβων, έρχεται ως τελικό και τρομακτικότερο όλων, το φόβητρο του αντιρατσιστικού νόμου.
Για να μην τολμήσει κανένας φουκαράς να σηκώσει κεφάλι.
Ένα φόβητρο που είχε ξελασπώσει τους δικτάτορες, τους δεσπότες, τους τύρανους και τους σατράπες, όλου του κόσμου...

Για να παραφράσω μάλιστα τον Μαρξ, ο αντιρατσιστικός νόμος είναι το μανιφέστο των καπιταλιστών. Και δεν μου κάμει διόλου εντύπωση που έχουν αναλάβει εργολαβικά να τον εφαρμόσουν οι αριστεροί συμμορίτες. 
Τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας απαιτούν τη σιωπή, για να γίνουν...     Λευτέρης Πανούσης