Ή ζητιανεύεις την αξιοπρέπεια σου στις ουρές της ντροπής ή αγοράζεις το σχοινί για να κρεμάσεις αυτούς που δε δίστασαν να στη βιάσουν…

Αν δεν είδες ηλικιωμένο σε κατάστημα της ΔΕΗ να κλαίει μ’ ένα 10ευρω στο χέρι παρακαλώντας να πάρουν έστω κι αυτό το τελευταίο κωλόχαρτο που κρατούσε, για να του ξαναδώσουν ρεύμα αν δεν ένιωσες οργή και δεν πλάκωσες στα βρισίδια εκείνη την υπάλληλο που με ύφος αφ’ υψηλού απαντούσε στον ηλικιωμένο «τελείωνε ρε παππού κι έχεις κάνει ουρά πίσω σου»… δεν ένιωσες τι σημαίνει περνάω ξυστά από το εγκεφαλικό. Αν με άφηναν θα την είχα δείρει. Κι ας ήταν γυναίκα. Στα μούτρα της έβλεπα την εξουσία του μαλάκα. Του νοσηρού. Της πουλημένης. Κι ας καταγγέλλεται η βία απ’ όπου κι αν προέρχεται.
Η βία που ασκείς για να υπερασπιστείς την αξιοπρέπειά σου ή του διπλανού σου…
Η βία που ασκείς για να προστατεύσεις τη ζωή σου ή τη ζωή του διπλανού σου, είναι θεμιτή. Πρόκειται για άμυνα.
Δεν πάει άλλο. Τουλάχιστον προσωπικά δεν αντέχω άλλο.