Είναι στιγμές που η αλήθεια μοιάζει ψέμα...

07.12.2011 - 00:08 (7) | Σχόλια, Κάνε κι εσύ σχόλιο

...και δεν μπορώ χωρίς εσένα, λέει το τραγούδι. Ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε από το Τσάμπιονς Λιγκ βασανιστικά άδικα, παρόλα αυτά αποθεώθηκε από τον ασύγκριτο κόσμο του που παρέδωσε μαθήματα καρδιάς στις εξέδρες του «Γ. Καραϊσκάκης». Γράφει ο Χρήστος Σταθόπουλος.

Είναι από τις φορές εκείνες που το τελικό αποτέλεσμα σε πικραίνει... γλυκά. Σε αφήνει με το χαμόγελο και την ικανοποίηση ότι έκανες ό,τι περνούσε από το χέρι σου. Εστω κι αν λάθεψες σε κάποια σημεία αυτού του συναρπαστικού ταξιδιού στ' αστέρια.

Ο Θρύλος ήταν η ομάδα που όλοι θέλαμε και περιμέναμε να δούμε κόντρα στην Αρσεναλ. Απέναντι σε ένα σύνολο που παρά τις απουσίες του, δεν παύει να κατάγεται από εκείνη την ανώτερη σχολή ποδοσφαίρου.

Ο Ολυμπιακός ήταν πανέτοιμος. Εχασε απίστευτες ευκαιρίες που σε αναγκάζουν να πιάνεις τα μαλλιά σου ακόμη κι έπειτα από 10 replay και δεν ήθελε πολύ να διασύρει τους «κανονιέρηδες». Η μεταμόρφωση, σε σχέση με τον αγώνα του Σαββάτου κόντρα στον Παναιτωλικό, ήταν εντυπωσιακή και όλοι είδαν, ακόμη κι αυτοί που έκαναν μόδα φέτος τον... χορό (άσχετα αν βλέπουν πλάτη), ότι οι «ερυθρόλευκοι» είναι μακράν η καλύτερη ελληνική ομάδα. Ολοι αντιλήφθηκαν πόσο ήθελαν τη νίκη οι Πειραιώτες. Σκυλιά από το 1' έως το 90' και με μοναδικό αντίπαλο τις φυσικές τους δυνάμεις. Μέχρι και ο συνήθως συντηρητικός Βαλβέρδε συμμετείχε στον αγώνα με πάθος και ένταση.

Αυτό είναι, όμως, το ποδόσφαιρο. Αγρια όμορφο. Το σημαντικό είναι ότι η ομάδα έδειξε δυνατότητες για τη συνέχεια. Παρουσιάστηκε ικανή για την επόμενη πρόκληση του Γιουρόπα και έστειλε μήνυμα στους εν Ελλάδι ανταγωνιστές της ότι τα ψέματα τελείωσαν.

Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναλύσω το οικονομικό κόστος. Λεφτά υπάρχουν κι αν παραστεί ανάγκη θέλω να πιστεύω ότι η διοίκηση θα κάνει ό,τι πρέπει τον Ιανουάριο. Αυτό είναι το ζήτημα. Να μην πάει στράφι η μεγάλη προσπάθεια. Να δοθεί στην ομάδα η δεύτερη ευκαιρία, ώστε να τα βγάλει πέρα σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Εμείς, όπου κι αν πάει θα την ακολουθούμε. Γιατί το ταξίδι συνεχίζεται...