Αν δεν κάνω λάθος, στις περιπτώσεις βιασμού δύο είναι οι βασικές επιλογές του θύματος. Είτε χαλαρώνεις και απολαμβάνεις το γεγονός, είτε παλεύεις και αντιστέκεσαι.
Στην πρώτη περίπτωση εάν βάλεις και λίγο «αίσθημα», τότε τα πράγματα γίνονται πιο εύκολα για τον βιαζόμενο. Στην περίπτωση που πας να αντισταθείς, τα πράγματα δυσκολεύουν.
Πρέπει να είσαι αποφασισμένος για όλα. Τώρα, αν την ώρα του χαμού δεν επιλέξεις ούτε το ένα ούτε το άλλο και αποφασίσεις -ας πούμε- να καλέσεις «σύσκεψη των απανταχού βιασμένων» για να φωτίσεις το θέμα, τότε ή δεν έχεις πάρει χαμπάρι τι σου συμβαίνει ή είσαι οπαδός της άποψης «πονούν ρε σύντεκνε τα παλικάρια;»
Πάνε δύο χρόνια τώρα που τούτη η κυβέρνηση κατ’ εντολή και με «ανάθεση έργου» από το σύστημα, βιάζει ποικιλόμορφα και κατ’ επανάληψη την πλειοψηφία του ελληνικού λαού.
Και επειδή είμαστε μεσογειακός λαός και το θέλουμε το συναίσθημα στο πήδημα, βάζουμε λίγη «σωτηρία της πατρίδας» και καλούμε και Ευρωπαίους επιβήτορες που ξέρουν και άλλα κόλπα.
Τούτα, όμως, τα πρακτοράκια είναι τσογλάνια του κερατά.
Σε βιάζουν και σε κοροϊδεύουν, σε αλυσοδένουν και σε φτύνουν, σε ξευτελίζουν και σε φοβερίζουν και μας λένε κατάμουτρα πως θα συνεχίσουν και αύριο.
Βιάζουν το μυαλό μας, την ανθρωπιά μας, την αξιοπρέπειά μας, τη συνείδησή μας, ό,τι στοιχείο έκανε την αγέλη κοινωνία και το ζώο άνθρωπο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου